Text Size

20220601 Un perro se pierde en el camino a Nīlācala.

1 Jun 2022|Duration: 00:43:37|Español|El libro Śrī Kṛṣṇa Caitanya|Transcription|Madras (Chennai)

20220601 Un perro se pierde en el camino a Nīlācala.

 

Compilación del libro Śrī Kṛṣṇa Caitanya

Por Su Santidad Jayapatākā Swami Mahārāja, el 1 de junio del 2022,

en Śrīdhāma Māyāpura, India.

 

mūkaṁ karoti vācālaṁ paṅguṁ laṅghayate girim
yat-kṛpā tam ahaṁ vande śrī-guruṁ dīna-tāraṇam
paramānandaṁ mādhavaṁ śrī caitanya iśvaram

hariḥ oṁ tat sat

 

Introducción: Continuamos con la compilación del libro Śrī Kṛṣṇa Caitanya, el capítulo de hoy se titula:

Un perro se pierde en el camino a Nīlācala.

 

Dentro de la sección: El Segundo encuentro de Śrīla Rūpa Gosvāmī con el Señor

 

 

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.17

śivānandera bhāgavad-bhakta kukurera vṛtānta:—

eka kukkura cale śivānanda-sane
bhakṣya diyā lañā cale kariyā pālane

Traducción: En el camino a Jagannātha Purī, Śivānanda Sena le permitió a un perro que le acompañase. Le daba comida, y lo mantenía.

Jayapatākā Swami: Dado que Śivānanda Sena era un vaiṣṇava puro, a cualquiera que mostrara cierto entusiasmo por adorar al Señor Caitanya, lo aceptaba. Como el perro estaba siguiendo a los devotos, entonces Śivānanda Sena lo llevó consigo, los propietarios de la barca le pidieron dinero para poder transportar al perro, y Śivānanda Sena se los pagó.

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.1

(tataḥ praviśati kaścid vaideśikaḥ)

(Entra un extranjero)

vaideśikaḥ : śrutaṁ mayā pratyabdam eva guṇḍicā-samaye advaitācāryādayaḥ sarve śrī-kṛṣṇa-caitanya-darśanārthaṁ gacchanti | teṣām abhibhāvakatayā śivānanda-nāmā kaścit tasyaiva bhagavataḥ pārṣado vartmanaḥ kaṇṭakāyamānānāṁ ghaṭṭa-pālānāṁ ghaṭṭa-deyādi-nighna-vighna-nivāraka ācāṇḍālam api pratipālya nayati | tad aham api tam anusandadhāmi yathā tasya saṅga eva gamyate

Extranjero: Escuché que, como todos los años, en la época del festival Ratha-yātrā, Advaita Ācārya y los devotos de Bengala van a ver a Śrī Kṛṣṇa Caitanya. Un asociado del Señor, llamado Śivānanda, como su líder, dirige a estos devotos, e incluso a los caṇḍālas, manteniéndolos y protegiéndolos de los cobradores de peaje, que son como espinas en las carreteras. Por lo tanto, lo buscaré para poder ir con él.

(iti katicit padāni gatvā)

(Da unos pasos).

aye, purato’yaṁ samīcīno jana ālokyate tad ayam eva praṣṭavyaḥ |

¡Ah! Veo a un caballero delante. Déjame preguntarle.

Jayapatākā Swami: Entonces, Śivānanda Sena se hizo famoso por llevar a los devotos a Nīlācala, y este devoto extranjero también quería tomar provecho de Śivānanda Sena, y se unió al grupo.

(ity upasarpati)

(se acerca).

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.2

(tataḥ praviśaty advaita-sevakaḥ kaścid gandharva-nāmā)

(Entra el sirviente de Advaita llamado Gandharva).

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.1

ekadā prāha nātho’yaṁ nija-pāda-payoruham

draṣṭuṁ tatrāgatān svīyān advaita-pramukhān janān

Traducción: Una vez, el Señor, habló a los devotos encabezados por Advaita Ācārya, que habían venido a ver sus pies de loto.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.2

ācārya he mahābuddhe he paṇḍita mahāśaya
yad vadāmi śṛṇu śrīmaj-jagannātha-viceṣṭitam

Traducción: “¡Oh Ācārya! ¡Oh muy inteligente, erudito! Escucha lo que hablo sobre las actividades de Jagannātha".

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.3

śrī-jagannātha-devo’sau sadā sarva-rasāśrayaḥ
karoti guṇḍicā-yātrāṁ vilāsa-parayā dhiyā

Traducción: “Jagannātha es siempre el refugio de todos los rasas. Él va a Guṇḍicā en busca de pasatiempos especiales”.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.4

guṇḍicāgāra-gamane vartmanaḥ pārśvayor dvayoḥ
ya eṣa puṣpitārāmo rāmaṇīyakavān iha

Traducción: “Hay un atractivo jardín de flores a ambos lados del camino que va a Guṇḍicā”.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.5

vṛndāraṇya-smṛti-karam enaṁ viddhi viśeṣataḥ
tatra gatvā jagannātho guṇḍicā-maṇḍape prabhuḥ
ekādhikāṣṭa-divasaṁ viharaṁs tatra tiṣṭhati

Traducción: “Debes saber, que en particular recuerdan a Vṛndāvana. Al ir al salón Guṇḍicā, Jagannātha se queda y realiza allí pasatiempos durante nueve días”.

Jayapatākā Swami: Entonces, todo el festival Ratha-yātrā dura nueve días, un día de ida, luego el Señor Jagannātha con Su Hermano y Hermana están en Guṇḍicā, y luego un día regreso, así que son nueve días en total.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.6

tad imāṁ paramāṁ yātrāṁ devādyair api durlabhām
draṣṭuṁ pratyabdam evātrāgantavyaṁ hi bhavādṛśaiḥ

Traducción: “Cada año todos deberían venir a ver este gran festival, que incluso no es nada frecuente de ver para los devatās.”

 

 

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.7

iti svīya-vilāsānāṁ darśanāya mahāprabhuḥ
tān uvāca kṛpāmbhodhau rathayātrā-cchalena saḥ

Traducción: Mahāprabhu, el océano de misericordia, de esta manera, con el pretexto del Ratha-yātra, les permitió a los devotos poder ver sus propios pasatiempos.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.8

tataḥ prabhṛty evam ete rathasya samaye prabhum
śrī-gauracandraṁ draṣṭuṁ taṁ pratyabdaṁ yānti sa-spṛham

Traducción: Por lo tanto, desde ese momento en adelante, ellos vendrían ansiosamente a ver a Gauracandra al tiempo del Ratha-yātra, todos los años.

Jayapatākā Swami: Entonces, los devotos de Bengala sentían la separación de Caitanya Mahāprabhu, y el poder ir a Jagannātha Purī y tener Su asociación durante cuatro meses, fue una gran misericordia, muchos devotos querían ir a ver al Señor Caitanya. Un devoto ciego de Rājāpura quería ir, pero nadie quiso asumir la responsabilidad de un ciego que tiene que caminar 500 km hasta Jagannātha Purī. Pero entonces Jagannātha Baladeva y Subhadra aparecieron en el Ganges, y ese pasatiempo está expuesto en el templo de Rājāpura.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.9

yat pratyabdaṁ prayānty ete draṣṭuṁ gaurāṅga-sundaram
tat kathāṁ kiṁ sura-guroḥ śataṁ kathayituṁ bhavet

Traducción: ¿Cómo pueden cientos de Bṛhaspatis describir a esos devotos que venían a ver a Gauraṅga cada año?

 

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.10

tathāpy utkaṇṭhayā śaśvat prathayann aviśeṣataḥ
ekavārasya gamanaṁ samantād varṇayāmahe

Traducción: Describiré cómo ellos fueron allí una vez, con un anhelo constante, para dar una idea general.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.11

advaitācārya-devo’sau śrīmac-chrīvāsa-paṇḍitaḥ
gṛhītvānekaśo lokānanyābde gamanotsukaḥ

Traducción: Advait Ācārya y Śrīvāsa con muchas personas, estaban muy ansiosos por ir, en un año.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.12

pravṛtte mādhave māsi vahan malaya-mārute
rute kokila-bhṛṅgādyaiś cāru te gantum udyatāḥ

Traducción: En el mes de Vaiśākha, con el viento malayo soplando, con el canto de los cucos, y el zumbido de las abejas, ellos decidieron ir.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.13-14

prathamaṁ hṛṣṭa-hṛdayaḥ śrīmān śrīvāsa-paṇḍitaḥ
śrī-gauracandra-premāti-nirbhara-snigdha-mānasaḥ

śrī-vāsudeva-dattaṁ taṁ śrī-śivānanda-senakam
hṛṣṭe ūce sva-hṛdayaṁ modayann anayor api

Traducción: Śrīvāsa lleno de alegría, con su corazón suave de afecto por Gauracandra, habló a Vāsudeva Datta y Śivānanda Sena, dando alegría a sus corazones.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.15

āgato’yaṁ sa samayo rathasya tad dinaṁ kuru
praśastam asmad-gamane yuvayor api sāmpratam

Traducción: “Averigüen el día del Ratha-yātra, y decidan qué día es el más adecuado para que partamos hacia Purī.”

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.16

tato yātrā-dinaṁ kṛtvā sarve parama-saspṛhāḥ
śrī-navadvīpa-gamane babhūvur atisotsukāḥ

Traducción: Habiendo fijado el día de ir, todos con gran anhelo y deseo, fueron a Navadvīpa.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.17

śrī-śacīṁ tāṁ bhagavatīṁ viṣṇu-bhakti-svarūpiṇīm
mātaraṁ sarva-jagato dadṛśuḥ paramāśayāḥ

Traducción: Los grandes devotos vieron a Śacī, la forma de Viṣṇu-bhakti, madre de todo el universo.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.18

sthitvā dina-dvayaṁ tatra tat-sneha-bhara-nirvṛtāḥ
śrīmad-advaita-devaṁ taṁ dadṛśur bahudhotsukam

Traducción: Permaneciendo allí unos días, con bienaventuranza y afecto, fueron a ver a Advait Ācārya, quien estaba colmado de anhelo.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.19

tato jagāda madhuram advaitācārya īśvaraḥ
yātrā-dinaṁ yad yuṣmākaṁ praśastaṁ tan mamāpi ca

Traducción: Dijo con voz dulce: "El día de partida que sea adecuado para ti, también lo es adecuado para mí".

Jayapatākā Swami: Entonces, todos los devotos en el área de Navadvīpa anhelaban con mucho entusiasmo poder ver al Señor Gauracandra, prepararon el día en el que irían a ver al Señor, y así fueron en un gran grupo.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.20

tataḥ pramuditāḥ sarve nṛtya-kīrtana-tatparāḥ
babhūvus tatra gaurāṅga-caraṇa-sneha-nirvṛtāḥ

Traducción: Bailaron y cantaron felices, dichosos con afecto por los pies de loto de Gaurāṅga.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.21

śrīmad-advaita īśo’pi calitaḥ paramotsukaḥ
bhakti-līlā-rasasyeva maryādā-parvato mahān

Traducción: Advaita, la mayor extensión montañosa del rasa para los pasatiempos del bhakti, también partió con gran felicidad.

Jayapatākā Swami: Entonces, este año los miembros de la familia de Advaita Ācārya, también fueron a Jagannātha Purī siguiéndolo, y un gran grupo de devotos estuvo bajo el cuidado de Śivānanda Sena.

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.2

gandharvaḥ : aye, niyukto’smi svāminādvaitena | yathā—

āyātaḥ puruṣottamasya gamane kālaḥ śubho’yaṁ vayaṁ
yāmaḥ satvaram eva samprati śivānandas tvayā bhaṇyatām

prasthānasya dinaṁ vidhāya likhatu kvaikatra sarve vayaṁ
gacchantaḥ sahasā bhavema militāḥ paścāt purobhāvataḥ

Gandharva: El Señor Advaita me ordenó así: “Ha llegado el momento propicio para ir a Puruṣottama-kṣetra. Iremos rápido. Ahora, dile a Śivānanda que debe decidir un día para viajar, y escribirnos. Como queremos viajar con él, debe decirnos cuándo debemos ir y reunirnos con él de antemano.”

tad aham upaimi (iti parikrāmati)

Déjame ir (él camina).

Jayapatākā Swami: Entonces, Advaita Ācārya y todos sus seguidores decidieron ir juntos con Śivānanda Sena, el Señor Caitanya viajó por mucho tiempo a Vṛndāvana, y ahora que Él había regresado, los devotos estaban muy ansiosos por verlo.

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.3

vaideśikaḥ (upasṛtya): bhrātaḥ! kva yāsi?

Extranjero: (Acercándose) Hermano, ¿adónde vas?

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.4

gandharva-nāmā: (āyāta iti padyaṁ paṭhati)

Gandharva: (se repite el verso del Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.2) El Señor Advaita me ordenó así: “Ha llegado el momento propicio para ir a Puruṣottama-kṣetra. Iremos rápido. Ahora, dile a Śivānanda que debe decidir un día para viajar, y escribirnos. Como queremos viajar con él, debe decirnos cuándo debemos ir y reunirnos con él de antemano, para viajar junto con él.”

Jayapatākā Swami: Entonces, este versículo se ha repetido y muestra cómo todos estaban ansiosos por ver al Señor Caitanya, y cómo Advaita Ācārya este año decidió ir con el grupo.

 

 

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.22

tataḥ śrī-haridāso’sau bhakti-līlā-mahāmbudhau
magno mahā-parvatavan maināka iva vāridhau

Traducción: Haridāsa, absorto en el gran océano de pasatiempos del bhakti, era como una gran montaña que se había hundido en un océano.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.23

guṇa-kīrtanam evāsya santataṁ mahimārṇavāt
āhṛtya saspṛhaṁ cakre yaḥ so’py atraiva sammataḥ

Traducción: Cantando continuamente kīrtana del gran océano para glorificar las cualidades del Señor, accedió con gran deseo, ir a Purī.

Jayapatākā Swami: Entonces, muchos devotos se unieron para ir a Jagannātha Purī, Haridāsa, al no ser hindú y haber nacido en un país no hindú, no podría ingresar al templo de Jagannātha Purī, pero, aun así, estaba ansioso por ver al Señor Caitanya.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.24

tata ete mahātmāno haridāsādayo janāḥ
ācārya-paṇḍitāv ādau puraskṛtya yayuḥ sukham

Traducción: Haridāsa y otros grandes devotos, poniendo a Advaita y Śrīvāsa al frente, felizmente avanzaron hacia Purī.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.25

śrī-vāsudeva-datto’pi śrī-śivānanda-senakaḥ
anyonyaṁ parama-prītau tat-saṅge yayatur mudā

Traducción: Vāsudeva Datta y Śivānanda Sena, con gran afecto, fueron felizmente con ellos.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.26

śrīvāsa-paṇḍitasyāyād anujo rāma-paṇḍitaḥ
yasya gānena gaurāṅgaḥ satataṁ tad-vaśo’bhavat

Traducción: El hermano menor de Śrīvāsa, Śrīrāma, quien controlaba a Gaurāṅga con su canto en todo momento, también fue.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.27-28

śuciḥ snigdha-matiḥ śrīmān mukundaḥ paramaḥ priyaḥ
madhuraḥ śāntimān sāntva-vacāḥ parama-komalaḥ

tato murāri-guptaś ca prema-bhakti-rasārṇavaḥ
dvitīya iva tat-saṅge dvitīyaḥ san mudaṁ yayau
(yugmakam)

Traducción: Mukunda, puro, cariñoso, muy querido por el Señor, dulce, pacífico, de habla apacible, y muy suave, fue alegremente con Murāri Gupta, un océano de prema-bhakti.

Jayapatākā Swami: Entonces, todos estos devotos eran en sí mismos océanos de prema-bhakti, al igual que el río se encontrará con el océano, ellos iban a ver a Sri Kṛṣṇa Caitanya Mahāprabhu.

Caitanya Carita Mahā Kāvya 14.29

atha te śrīla-gaurāṅga-caraṇa-prema-vihvalāḥ
tasyaiva guṇa-nāmādi kīrtayanto mudaṁ yayuḥ

Traducción: Estos devotos, temblando de prema por los pies de loto de Gaurāṅga, fueron alegremente mientras cantaban el nombre y las cualidades del Señor.

 

 

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.5

vaideśikaḥ (saharṣam ātma-gatam) : yac chrutaṁ mayā tad avitatham eva | tathāpi pṛcchāmi | (prakāśam) bhrātaḥ, aparicitaṁ pratipālya sa kiṁ nayati?

Extranjero: (jubiloso, se dice a sí mismo) Lo que escuché es verdad. Aun así, le preguntaré. (Abiertamente) Hermano, ¿Śivānanda brindaria protección a alguien que no conoce y lo lleva a Puruṣottama-kṣetra?

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.6

gandharva-nāmā: bhrātaḥ! kukkuro’pi tena pratipālya nīto’sti kiṁ punar mānuṣaḥ

Gandharva: Hermano, Śivānanda incluso protegió a un perro y lo llevó a Puruṣottama-kṣetra, qué decir de un ser humano.

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.7

vaideśikaḥ : bhrātaḥ ! kathaya kīdṛśaṁ tat?

Extranjero: Hermano, ¿cómo es eso?

Jayapatākā Swami: Entonces, el extranjero quería escuchar cómo Śivānanda Sena se llevó incluso a un perro. Normalmente, en la India, los perros no están muy bien situados, la gente no piensa mucho en los perros a diferencia de Occidente. Como este perro mostró cierto entusiasmo por ir a Jagannātha Purī con los devotos, Śivānanda Sena se lo llevó. Esa historia se mencionará, pero incluso a las personas de baja nacimiento, él las aceptaría, y a cualquier otro que estuvieran ansioso por adorar al Señor Caitanya.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.18

eka-dina eka-sthāne nadī pāra haite
uḍiyā nāvika kukkura nā caḍāya naukāte

Traducción: Un día tuvieron que cruzar un río, pero el barquero, que era de Orissa, no quería admitir al perro en la barca.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.19

kukkura rahilā,—śivānanda duḥkhī hailā
daśa paṇa kaḍi diyā kukkure pāra kailā

Traducción: La idea de dejar atrás al perro entristecía a Śivānanda Sena, de modo que pagó al barquero diez paṇas de conchas, para que pasase al perro a la otra orilla.

Significado: Un paṇa son ochenta kaḍis, que son conchas de pequeño tamaño. En el pasado, hasta no hace más de cincuenta o sesenta años, en la India no había papel moneda. Generalmente, las monedas no se hacían de metal barato, sino de oro, plata y cobre. En otras palabras, el medio de cambio era algo con valor verdadero. Cuatro kaḍis formaban un gaṇḍā, y veinte gaṇḍās hacían un paṇa. Esos kaḍis se empleaban también como medio de cambio; así pues, Śivānanda Sena pagó por el perro daśa paṇa, ochenta veces diez kaḍis. En aquellos días, una paisa se dividía en conchas pequeñas, pero en la actualidad los precios de los bienes de consumo han subido tanto que por una paisa sola no se consigue nada. Sin embargo, en aquella época, con una paisa se podían comprar hortalizas suficientes para una familia entera. Hace tan sólo treinta años, las hortalizas a veces eran tan baratas que con una paisa se podía mantener una familia un día.

Jayapatākā Swami: Entonces, normalmente el paisa en la actualidad es una moneda de aluminio, pero escuchamos cómo en aquellos días el cobre, la plata y el oro se usaban como monedas, y de cómo con un paisa se podía alimentar a la familia por todo un día, ahora con un paisa no podemos obtener nada. Vi una paisa en Māyāpura, la gente se lo da a la deidad, pero con eso no podemos gastarlo en nada. De todos modos, Śivānanda Sena estaba pagando una gran cantidad al hombre del transbordador para poder cruzar al perro a través del río.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.20

eka-dina śivānande ghāṭiyāle rākhilā
kukkurake bhāta dite sevaka pāsarilā

Traducción: Un día en que Śivānanda fue retenido por un recaudador de aduanas, su sirviente se olvidó de dar al perro su ración de arroz cocido.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.21

rātre āsi’ śivānanda bhojanera kale
‘kukkura pāñāche bhāta?’—sevake puchile

Traducción: Esa noche, a su regreso, mientras comía, Śivānanda Sena preguntó al sirviente si el perro había comido.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.22

kukkura nāhi pāya bhāta śuni’ duḥkhī hailā
kukkura cāhite daśa-manuṣya pāṭhāilā

Traducción: Cuando supo que, en su ausencia, el perro no había recibido comida, se sintió muy triste. Inmediatamente envió a diez hombres en busca del perro.

Jayapatākā Swami: Entonces, Śivānanda Sena cuidó mucho a las personas de su grupo, y ya que el perro era parte de su grupo, también lo cuidó mucho. Qué hablar entonces de otros hombres de su grupo, si incluso el perro fue cuidado por él.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.23

cāhiyā nā pāila kukkura, loka saba āilā
duḥkhī hañā śivānanda upavāsa kailā

Traducción: Cuando regresaron sin haberlo encontrado, Śivānanda Sena se sintió muy desdichado. Esa noche ayunó.

Jayapatākā Swami: Entonces, esto demuestra cómo Śivānanda Sena se preocupaba tanto por las personas de su grupo, que incluso el perro recibió mucho cuidado y consideración.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.24

prabhāte kukkura cāhi’ kāṅhā nā pāila
sakala vaiṣṇavera mane camatkāra haila

Traducción: Por la mañana buscaron al perro, pero no lo encontraron en ninguna parte. Todos los vaiṣṇavas estaban asombrados.

Significado: El apego de Śivānanda Sena por el perro fue una gran bendición para el animal. Según parece, era un perro callejero. Como de forma natural se había puesto a seguir a Śivānanda Sena, que se dirigía a Jagannātha Purī con el grupo de devotos, Śivānanda Sena lo aceptó en el grupo y lo mantuvo del mismo modo que a los demás devotos. Vemos también que, en cierta ocasión, cuando no lo querían admitir en una barca, Śivānanda no lo abandonó, sino que pagó más dinero para convencer al barquero de que llevase también al perro a la otra orilla. Después, cuando el sirviente se olvidó de darle de comer y el perro desapareció, Śivānanda, lleno de ansiedad, envió a diez hombres en su busca. Cuando regresaron sin haberlo encontrado, Śivānanda ayunó. Todo esto parece indicar que, en cierto modo, Śivānanda se había apegado al perro.

Como se verá en los versos siguientes, el perro obtuvo la misericordia de Śrī Caitanya Mahāprabhu y se elevó inmediatamente a Vaikuṇṭha para volverse un devoto eterno. Por eso Śrīla Bhaktivinoda Ṭhākura canta: tumi ta’ ṭhākura, tomāra kukkura, baliyā jānaha more (Śaraṇāgati 19). Con esas palabras se ofrece para ser el perro de un vaiṣṇava. Hay muchos otros ejemplos de animales favoritos de vaiṣṇavas que se liberaron y fueron de regreso a Vaikuṇṭhaloka, de vuelta a Dios. Ése es el beneficio que obtiene quien, de alguna manera, llega a ser el favorecido por los vaiṣṇavas. Śrīla Bhaktivinoda Ṭhākura canta también: kīṭa-janma ha-u yathā tuyā dāsa (Śaraṇāgati 11). No hay problema en nacer una y otra vez. Sólo tenemos que desear nacer bajo la protección de un vaiṣṇava. Afortunadamente, nosotros recibimos la oportunidad de nacer de un padre vaiṣṇava que nos cuidó muy bien. Él oraba a Śrīmatī Rādhārāṇī para que en el futuro llegásemos a ser sirvientes de la consorte eterna de Śrī Kṛṣṇa. Gracias a ello, de una u otra forma, ahora estamos ocupados en ese servicio. La conclusión es que, incluso como perros, debemos refugiarnos en un vaiṣṇava. El beneficio será el mismo que el que obtiene un devoto avanzado bajo la protección de un vaiṣṇava.

Jayapatākā Swami: Entonces, Śrīla Prabhupāda contó que muchos sādhus habían visitado la casa de su padre, y que su padre les pedía que bendijeran a su hijo, para que obtuviera la misericordia de Rādhārānī. Por lo tanto, ser hijo de un padre vaiṣṇava es una gran bendición.

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.8

gandharva-nāmā: bhagavato mathurāgamanāt pūrvam ekasminn abde sarveṣu paraḥ sahasreṣu lokeṣu calitavatsu kaścit kukkuro’pi ropita-yādṛcchikecchaḥ śivānanda-nikaṭe calitaḥ | śivānando’pi saṅge saṅge calantam ālokya sa-śraddham evānusandhatte, prativasati samaye’nucchiṣṭam evānnaṁ tasmai prayacchati, yatra nady-ādi-pāraṁ tatra tad-arthaṁ pṛthag yatheṣṭa-mātaraṁ dattvā nāvam ārohayati | so’pi tad-anupadam eva pratyahaṁ calati | evaṁ vartmanas tribhāga-paryantaṁ gate kutrāpi divase tad-bhakṣyam annaṁ vismṛtya bhṛtyena na dattam | paścāt tam anavalokya—aho adya śune bhakṣyaṁ na dattam ity anutapatā svayam itas tato nāma-grāham āhvayatāpi na tasya darśanaṁ labdham |

Gandharva: Un año antes de que el Señor Caitanya fuera a Mathurā, miles de devotos viajaban a Puruṣottama-kṣetra. Un deseo espontáneo surgió incluso en cierto perro de viajar a Puruṣottama y así se acercó a Śivānanda. Al ver que el perro venía con él y lo seguía, Śivānanda comenzó a cuidarlo, organizandole cuidadosamente la residencia, y a la hora de comer, alimentaba al perro, no con las sobras (sino con comida especialmente preparada para él). Cuando los viajeros tuvieron que tomar una barca para cruzar un río, Śivānanda pagó al barquero una tarifa aparte para llevar al perro. De esta forma, el perro siguió a Śivānanda todos los días. Entonces, un día, cuando ya habían pasado las tres cuartas partes del viaje, el sirviente de Śivānanda olvidó darle comida al perro. Más tarde, al no ver al perro, Śivānanda se llenó de pesar y pensó: “¡Ay! Hoy mi perro no fue alimentado”, y personalmente fue de aquí y para allá gritando el nombre del perro, pero no pudo encontrarlo por ningún lado.

tad-avadhi puruṣottama-paryantam eva na dṛṣṭaḥ | paścān manaḥ kaṣṭataram evāsya jātam |

Traducción: Durante todo el camino a Puruṣottama-kṣetra, Śivānanda no pudo encontrar al perro. Y su corazón se llenó de dolor.

Jayapatākā Swami: Entonces, Śivānanda Sena aceptó al perro como parte de su grupo, y al haberlo perdido, se sintió muy mal.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.25

utkaṇṭhāya cali’ sabe āilā nīlācale
pūrvavat mahāprabhu mililā sakale

Traducción: Así, llenos de ansiedad, caminaron hasta Jagannātha Purī, donde Śrī Caitanya Mahāprabhu los recibió como siempre solía hacerlo.

Jayapatākā Swami: Entonces, Śivānanda Sena y todos los devotos que cuidaban al perro, se dirigieron a Nīlācala y vieron al Señor Caitanya. La reunión del Señor Caitanya con los devotos fue una ocasión muy jubilosa, y los devotos se sintieron abrumados por el kṛṣṇa-prema, el éxtasis de estar unidos con el Señor, el cual era más querido que su propia vida.

 

Así termina el capítulo titulado, Un perro se pierde en el camino a Nīlācala

Dentro de la sección: El Segundo encuentro de Śrīla Rūpa Gosvāmī con el Señor

 

 

Transcrita y verificada por los Archivos JPS, el 17 de junio de 2022.

 

 

Transcrita por Jayarāseśvarī devī dāsī

Verificado por los Archivos JPS

Revisado por

Traducido por Citraratha Krishna das

Verificado por Achintya Nitai das

Revisado por Indira Jahnava dd

 

 

- END OF TRANSCRIPTION -
Transcribed by Citraratha Krishna das
Verifyed by Achintya Nitai das
Reviewed by Indira Jahnava dd

Lecture Suggetions