Text Size

20220602 El perro regresa a Dios.

2 Jun 2022|Duration: 00:31:59|Español|El libro Śrī Kṛṣṇa Caitanya|Transcription|Madras (Chennai)

20220602 El perro regresa a Dios.

 

 

Compilación del libro Śrī Kṛṣṇa Caitanya

Por Su Santidad Jayapatākā Swami Mahārāja, el 2 de junio del 2022,

en Śrīdhāma Māyāpura, India.

mūkaṁ karoti vācālaṁ paṅguṁ laṅghayate girim
yat-kṛpā tam ahaṁ vande śrī-guruṁ dīna-tāraṇam
paramānandaṁ mādhavaṁ śrī caitanya iśvaram

hariḥ oṁ tat sat

 

Introducción: Continuamos con la compilación del libro Śrī Kṛṣṇa Caitanya, el capítulo de hoy se titula:

El perro regresa a Dios.

 

Dentro de la sección: El Segundo encuentro de Śrīla Rūpa Gosvāmī con el Señor

 

 

 

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.26

sabā lañā kailā jagannātha daraśana
sabā lañā mahāprabhu karena bhojana

Traducción: Śrī Caitanya Mahāprabhu fue con ellos a ver al Señor al templo, y ese día también almorzó en compañía de los devotos.

Jayapatākā Swami: Entonces, al Señor Caitanya le gustaba asociarse con Sus asociados confidenciales, y almorzaba con todos esos devotos, dándoles así una inmensa dicha.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.27

pūrvavat sabāre prabhu pāṭhāilā vāsā-sthāne
prabhu-ṭhāñi prātaḥ-kāle āilā āra dine

Traducción: Como siempre, el Señor les procuró alojamiento. A la mañana siguiente, todos los devotos fueron a ver al Señor.

Jayapatākā Swami: Entonces, Caitanya Mahāprabhu, aunque es el Señor Supremo, ofreció habitaciones residenciales para todos Sus devotos. Entonces, esto nos enseña cómo debemos cuidar a todos los devotos, ya que el cuidar de los devotos, es uno de los vaiṣṇava-ācāra.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.28

āsiyā dekhila sabe sei ta kukkure
prabhu-pāśe vasiyāche kichu alpa-dūre

Traducción: Cuando llegaron a las habitaciones de Śrī Caitanya Mahāprabhu, los devotos vieron a aquel mismo perro sentado a poca distancia del Señor.

Jayapatākā Swami: Entonces, el perro que se había llevado Śivānanda Sena, y que aparentemente se había perdido, ahora se lo veía con Caitanya Mahāprabhu, pero a una poca distancia de Él. En Māyāpura alguien dijo que había un perro que venía después de que todos los devotos abandonaban el templo, y ofrecía sus reverencias postradas ante la vyāsāsana de Śrīla Prabhupāda, entonces yo me escondí fuera del templo y miré a través del jhāli para mirar, y efectivamente, vi como el perro venía ante Śrīla Prabhupāda y ofreciendo sus reverencias. Sabemos que los devotos que de alguna manera se desvían del camino del servicio devocional, regresan como animales en el sagrado dhāma.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.29

prasāda nārikela-śasya dena phelāñā
‘rāma’ ‘kṛṣṇa’ ‘hari’ kaha’—balena hāsiyā

Traducción: Śrī Caitanya Mahāprabhu, además, le lanzaba remanentes de pulpa de coco verde. Con Su sonrisa característica, le decía al perro: “Canta los santos nombres ‘Rāma,’ ‘Kṛṣṇa’ y ‘Hari.”

Jayapatākā Swami: Entonces, al ser el perro de un vaiṣṇava, uno obtiene tal misericordia de Caitanya Mahāprabhu, nuestros ācāryas anteriores han compuesto una canción, en la que piden ser un perro en el servicio a los vaiṣṇavas.

 

 

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.30

śasya khāya kukkura, ‘kṛṣṇa’ kahe bāra bāra
dekhiyā lokera mane haila camatkāra

Traducción: Al ver al perro comer la pulpa de coco verde y cantar “Kṛṣṇa, Kṛṣṇa” una y otra vez, todos los devotos allí presentes estaban muy sorprendidos.

Jayapatākā Swami: ¡Así que el Señor Caitanya pudo hacer que el perro cantara Kṛṣṇa! ¡Kṛṣṇa!, y para nosotros puede que no nos sea posible hacer lo mismo, pero al menos sí podemos hacer que los seres humanos lo canten, y eso, sería una gran ofrenda para el Señor Kṛṣṇa.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.31

śivānanda kukkura dekhi’ daṇḍavat kailā
dainya kari’ nija aparādha kṣamāilā

Traducción: Cuando vio al perro sentado de aquel modo, y cantando el nombre de Kṛṣṇa, Śivānanda, llevado de su natural humildad, se apresuró a ofrecer reverencias al perro para neutralizar las ofensas cometidas en contra de él.

Jayapatākā Swami: Entonces, Śivānanda Sena sintió que debido a que el perro no había sido alimentado, y que debido a esto fue que el perro se apartó del grupo, él era culpable de muchas ofensas hacia el perro, por lo que estaba ofreciendo sus reverencias. El Señor Caitanya nos aconsejó en el tercer verso de Su Śikṣāṣṭakam, que todos debemos ser muy humildes, y que también debemos respetar a los demás.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.32

kukurera siddhi o vaikuṇṭha-prāptiḥ—

āra dina keha tāra dekhā nā pāilā
siddha-deha pāñā kukkura vaikuṇṭhete gelā

Traducción: Al día siguiente nadie vio al perro, pues había obtenido su cuerpo espiritual y había partido para Vaikuṇṭha, el reino espiritual.

Significado: El resultado del sādhu-saṅga es la consecuente relación con Śrī Caitanya Mahāprabhu, y la elevación de regreso al hogar, de vuelta a Dios. Por la misericordia del vaiṣṇava, hasta un perro puede alcanzar ese resultado. Por lo tanto, en la forma de vida humana todos deben verse animados a relacionarse con devotos. Si ofrecen un pequeño servicio, aunque sólo sea comer prasāda, que hablar de cantar y bailar, todos pueden elevarse a Vaikuṇṭhaloka. Por esa razón, pedimos a todos nuestros devotos de la comunidad de ISKCON que se vuelvan vaiṣṇavas puros, de manera que, por su misericordia, todos los habitantes de este mundo se eleven a Vaikuṇṭhaloka, incluso sin saberlo. Todo el mundo debe recibir la oportunidad de tomar prasāda, para que de ese modo se vean animados a cantar los santos nombres, Hare Kṛṣṇa, y también a danzar en éxtasis. Mediante esos tres procesos, incluso puestos en práctica sin conocimiento ni educación, hasta un animal se fue de regreso a Dios.

Jayapatākā Swami: Así que por los tres procesos de cantar hare Kṛṣṇa, bailar en éxtasis, y tomar prasāda, cualquiera puede ser transferido a Vaikuṇṭha, al reino de Dios.  Así el perro que tomó prasāda, y cantó Kṛṣṇa Kṛṣṇa, logró su siddha-svarūpa y regresó a Dios. Śrīla Prabhupāda dijo que todos los que vienen por el darśana de la deidad deben obtener un poco de prasāda, vimos que en el templo de Tirupati hacen esto, dan una dhrona de arroz con limón, arroz cuajado, o algún tipo de preparación, y nosotros estamos tratando de organizar el mismo programa, incluso en Māyāpura, cada templo en Māyāpura, debe ver que se da algún prasāda, en realidad, Śrīla Prabhupāda incluso dijo que podríamos dar purīs,  halawa, y sabjī, eso parece inimaginable ya que es algo muy opulento, pero algo así se debe dar a todos los visitantes.

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.8

tad anu daiva-gatyā puruṣottame samuttīrṇaṁ tam eva śvānaṁ jaladhi-tīropakaṇṭham ekākina upaviṣṭasya bhagavataś caitanyasya samīpe dṛṣṭvā śivānandaḥ sāparādham iva praṇamya dūre sthito’valokayati | bhagavān jagannātha -prasāda-nārikela-śasyaṁ khaṇḍaśaḥ prakṣipya dadāti | kṛṣṇaṁ brūhīti ca vadati | sa caikaikaṁ bhakṣayati kṛṣṇa kṛṣṇa kṛṣṇety api vadati | tad-apūrvam ālokya śivānandaḥ punas taṁ praṇamya svāparādhaṁ kṣamāpayati sma | punas tad-avadhi so’pareṇa na kenāpy adṛśyanta | manye tenaiva śarīreṇa rūpāntaraṁ labdhvā lokāntaraṁ prāptaḥ |

Traducción: Luego, por la voluntad de la providencia, vio al perro solo en Puruṣottama-kṣetra, en la playa, cerca del Señor Caitanya.

Cuando vio al perro, Śivānanda se inclinó como si hubiera cometido una ofensa y se paró a distancia mirando al perro. El Señor Caitanya estaba arrojando trozos de pulpa de coco, jagannātha-prasāda, al perro, y le dijo: "Canta Kṛṣṇa".

El perro estaba comiendo los trozos de pulpa de coco uno por uno, y también estaba cantando "Kṛṣṇa, Kṛṣṇa, Kṛṣṇa". Cuando Śivānanda vio esta maravilla, volvió a inclinarse ante el perro y le pidió perdón. Después de ese incidente, nadie pudo ver al perro por ninguna parte. Creo que el perro debe haber alcanzado otro cuerpo, y haber entrado en el mundo espiritual.

Jayapatākā Swami: en realidad, el cuerpo de un perro no se ve en el mundo espiritual, porque los perros tienden a orinar en tulasī, por lo que el perro debe haber alcanzado otro tipo de cuerpo y haber ido al mundo espiritual.

Śrī Caitanya-caritāmṛta, Antya-līlā, 1.33

alaukika līlāmaya prabhuḥ—

aiche divya-līlā kare śacīra nandana
kukkurake kṛṣṇa kahāñā karilā mocana

Traducción: Así son los pasatiempos trascendentales de Śrī Caitanya Mahāprabhu, el hijo de madre Śacī. Él liberó incluso a un perro haciéndole cantar el mahā-mantra Hare Kṛṣṇa.

Jayapatākā Swami: Entonces, el Señor Caitanya fue muy misericordioso, y a todos los que conoció los indujo a cantar Hare Kṛṣṇa, incluso a este perro, y muchos animales en el bosque de Jhārikhaṇḍa también cantaron el santo nombre y así fueron purificados.

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.9

vaideśikaḥ: bhrātaḥ ! adya me śubho divasaḥ | yad iyaṁ śrī-kṛṣṇa-caitanya-kathā karṇātithir jātā | yo devaḥ kukkuram api bhagavan-nāma grāhayāmāsa tasya nṛ-lokaṁ prati yat-kṛpā bhaviṣyati tat kim uta ? tad bhrātaḥ pathi gaccchatām eṣāṁ vartma-kaṇṭaka-bhūtā ghaṭṭa-pālāḥ kīdṛśaṁ vyavaharanti ?

Extranjero: “Hermano, hoy es un día auspicioso para mí, porque hoy las novedades de los pasatiempos de Śrī Kṛṣṇa Caitanya se ha convertido en un invitado al oído. El Señor Caitanya hizo que incluso un perro cantara el santo nombre del Señor Supremo, entonces, seguramente otorgará su misericordia a los seres humanos. Oh, ¡hermano!, ¿cómo es que se comportan los cobradores de peajes, que son como espinas, con los que viajan por el camino?”

 

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.10

gandharva-nāmā: bhrātaḥ, śrūyatām |

prabhāvād eva devasya pratyabdam anugacchatām

yātāyāta-sukhaṁ bhūri sarveṣām eva niścitam tathā kvacanābde kaṣṭaṁ ca bhavati

Gandharva: “Hermano, escucha. Cada año, por la influencia del Señor, todos los devotos viajan hacia y desde Puruṣottama-kṣetra con gran felicidad. Pero en algunos años, hubo algunas dificultades”.

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.11

vaideśikaḥ: kīdṛśaṁ tat?

Extranjero: ¿¿Qué pasó?? ¿Qué tipo de problema fue ese?

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.12

gandharva-nāmā: kvacanābde sarveṣu mad-īśvara-prabhṛtiṣu paraḥ-sahasreṣu janeṣu caliteṣu saphala-janābhibhāvakena śivānandenāpi sa-parikareṇa calitam | sa eva pratighaṭṭaṁ mad-īśvarādi-gaṇa-varjaṁ yāvanto gacchanti tāvatām eva ghaṭṭa-deyasya pratibhavī-bhūtvā svayam eva janaṁ prati yatra yal lagati tasya nirṇayānurūpaṁ paricchedyaṁ dattvā yāti, lokāḥ sukhaṁ gacchanti, evaṁ gacchatsu satsu remuṇā-janapade ghaṭṭa-pālānām adhikārī kaścid gajapater amātyo gajapati-mahārāje dakṣiṇāṁ diśam īyuṣi svatantraḥ san tatraivāgataḥ | tena durātmanā laṅghita-maryādena karaṁ vardhayitvā pratyekaṁ janān vigaṇayya gatānām abdānām api tat krameṇaiva lekhayitvā puñjībhūtaṁ śulkam ādātuṁ Śivānandaḥ kāṣṭha-nigaḍena baddhaḥ | tad-bandhane sarva eva mad-īśvarādayaḥ paramodvignā akṛtāhnikā eva tasthuḥ |

Gandharva: Un año, mi maestro (Advaita Ācārya) viajó con más de miles de personas, y Śivānanda junto con sus asociados, los dirigieron organizando todo. En cada uno de los muelles, Śivānanda averiguó la cantidad requerida como tarifas para cruzar el río, y pagó la tarifa de todos, más la de Advaita Ācārya y los asociados de mi Señor, y así, todos viajaron felices. Mientras viajaban así, los devotos llegaron a Remuṇā. En ese momento, cuando Mahārāja Pratāparudra estaba en el sur, un ministro del rey que es el funcionario recaudador de impuestos llegó allí de forma independiente. Ese tipo malvado, contando a todos los devotos, y violando impertinentemente el comportamiento apropiado, exigió un peaje muy grande, mucho más de lo que se había pedido en cualquier año anterior, y para cobrar la enorme cantidad, puso a Śivānanda en grilletes de madera. Mi maestro (Advaita Ācārya) y los demás devotos, no realizaron su āhnika (ceremonia religiosa que se realiza todos los días a una hora fija) afligidos porque Śivānanda estaba amarrado.

Jayapatākā Swami: Entonces, esto mostró cómo Śivānanda Sena estaba atado, y todos los demás devotos fueron puestos en dificultades, y que ellos no podían soportar ver cómo Śivānanda Sena estaba atado.

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.13

vaideśikaḥ: tataḥ?

Extranjero: ¿Entonces?

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.14

gandharva-nāmā: tato rāter yāma-dvaye gatte tenaiva pāmareṇa śivānando yaṣṭi-dhārakeṇa kenacid anucareṇājuhuve | sa tadānīṁ paramodvigna āsīt | kadācid ayaṁ praharatīti caitanya-caraṇaṁ stutvā vallabhena saha tat-purata īyivān

Gandharva: Entonces, cuando habían pasado seis horas de la noche, los guardias tontos (y el ministro que es el oficial recaudador de impuestos) que sostenían un bastón, llamaron a Śivānanda. Temiendo que estuviera a punto de ser golpeado, Śivānanda meditó en los pies del Señor Caitanya mientras caminaba allí con Vallabha.

anantaraṁ suptotthitaṁ dīpikā-dhāribhir bahubhiḥ parivṛtaṁ vīkṣya vibhayāṁ cakāra |

Traducción: Al ver al ministro levantarse después de dormir, y rodeado de muchos hombres que portaban antorchas, Śivānanda se asustó.

anantaram amātyena pṛṣṭaḥ | aye, tvaṁ saparikaraḥ samāyāto’si

El ministro le preguntó: “¿Has venido con el séquito?”

anenoktam | atha kiṁ

Śivānanda respondió: "Sí”

punaḥ sa ūce—tvaṁ kasya lokaḥ ?

El ministro volvió a preguntar: "¿De quién eres seguidor?"

anenoktam—śrī-kṛṣṇa-caitanyasya |

Śivānanda respondió: "de Śrī Kṛṣṇa Caitanya.”

punas tenoktam—tvaṁ caitanyasya, ahaṁ jagannāthasya | jagannātha-caitanyayoḥ ko mahān?

El ministro dijo: “Tú eres un seguidor de Caitanya (hombre, y yo soy de Jagannātha (hombre). ¿Quién entre Caitanya y Jagannātha es el más grande?”

anenoktam—mama tu kṛṣṇa-caitanya eva mahān |

Traducción: “Mi Kṛṣṇa Caitanya es el más grande", respondió Śivānanda.

ity ākarṇya prīti-sumukho bhūtvā sāparādha iva—

Traducción: Cuando escuchó esto, el ministro se volvió amoroso y feliz, y considerándose a sí mismo un ofensor, habló:

aye mayā svapno dṛṣṭaḥ | śrī-kṛṣṇa-caitanyo mām uktavān madīyo lokas tvayā baddho’titvaritam eva mucyatām iti |

Traducción: “Vi un sueño. En el Śrī Kṛṣṇa Caitanya me dijo: “Has encadenado a mi sirviente. Libéralo de una vez.”

tad ayam aparādho me kṣantavyaḥ | tava kiṁcid api dātavyaṁ nāsti sukhena prātar utthāya sarvaiḥ saha gamyatām

Traducción: “Por lo tanto, por favor, perdone mi ofensa. No es necesario que pague ningún peaje. Por la mañana todos pueden levantarse felizmente y seguir su camino.”

ity uktvā dīpikā-dhāriṇau dvāv uktavān asya parikaro yatra vartate tatrāyaṁ sthāpyatām iti |

Traducción: Diciendo esto, el ministro se volvió hacia dos guardias con antorchas y dijo: "Llévelos al lugar donde están presentes sus asociados.”

tathāyāte tadā sarve’smad-īśvarādaya āhnikam ārabdhavantaḥ |

Traducción: Después de eso, a la mañana siguiente, mi maestro y todos los devotos comenzaron su āhnika (ceremonia religiosa que se realiza todos los días a una hora fija).

Jayapatākā Swami: Entonces, āhnika es el canto del mantra gāyatrī, se supone que se canta a cierta hora de la mañana, al mediodía, y al atardecer. Esto mostró cómo Śivānanda Sena y el grupo, estaban protegidos por Caitanya Mahāprabhu.                  

Caitanya Candrodaya Nāṭaka, 10.15

vaideśikaḥ: aho vicitraiva caitanya-devasya karuṇā prabhāva aiśvaryaṁ ca

Extranjero: ¡Ah! La misericordia, el poder, y la opulencia del Señor Caitanya son muy maravillosos.

Jayapatākā Swami: Por lo tanto, esta obra de teatro del Caitanya Candrodaya Nāṭaka, demuestra el poder, la misericordia, la influencia y la opulencia del Señor Caitanya. El Señor Caitanya estaba con Sus devotos todo el tiempo, Él es el Jagannātha en movimiento, por lo que da más misericordia que Kṛṣṇa. Kṛṣṇa da misericordia si nos rendimos a Él, pero el Señor Caitanya da misericordia incluso a los que no se Le rinden, incluso Él le dio la misericordia a un perro.

Así termina el capítulo titulado, El perro regresa a Dios

Dentro de la sección: El Segundo encuentro de Śrīla Rūpa Gosvāmī con el Señor

 

 

Transcrita y verificada por los Archivos JPS, el 18 de junio de 2022.

 

 

Transcrita por Jayarāseśvarī devī dāsī

Verificado por los Archivos JPS

Revisado por

Traducido por Citraratha Krishna das

Verificada por Achintya Nitai Das

Revisado por Indira Jahnava dd

 

 

 

- END OF TRANSCRIPTION -
Transcribed by Citraratha Krishna das
Verifyed by Achintya Nitai das
Reviewed by Indira Jahnava dd

Lecture Suggetions