Text Size

20231111 Śrīmad-Bhāgavatam 3.1.9

11 Nov 2023|Duration: 00:47:54|Español|Śrīmad-Bhāgavatam|Transcription|Śrī Māyāpur, India

20231111 Śrīmad-Bhāgavatam 3.1.9

Por Su Santidad Jayapatākā Swami Mahārāja el 11 noviembre del 2023 en Śrīdhāma Māyāpura, India.

 

Śrīmad-Bhāgavatam 3.1.9

 

yadā ca pārtha-prahitaḥ sabhāyāṁ

jagad-gurur yāni jagāda kṛṣṇaḥ

na tāni puṁsām amṛtāyanāni

rājoru mene kṣata-puṇya-leśaḥ

 

 

mūkaṁ karoti vācālaṁ paṅguṁ laṅghayate girim

yat-kṛpā tam ahaṁ vande śrī-guruṁ dīna-tāraṇam

paramānandaṁ mādhavaṁ śrī caitanya iśvaram

 

Hariḥ oṁ tat sat!

 

Jayapatākā Swami: Primero me pidieron que hablara algo sobre Śrīla Prabhupāda. Cuando Śrīla Prabhupāda estaba aquí, teníamos a estos pequeños Rādhā-Kṛṣṇa y Gaurāṅga Mahāprabhu. Los pequeños Rādhā-Mādhava que están en el altar ahora estaban allí en ese momento. En esa ocasión, las Deidades estaban en el lugar donde está Śrīla Prabhupāda ahora y Śrīla Prabhupāda solía hacer parikramā tres veces. Entonces, él hacía sonar la campana de un lado. Él decía que debería haber una campana del otro lado, pero no la pusimos. Ahora tenemos campanas en ambos lados. Nos llevó muchos años. Entonces, una vez estaba dirigiendo el kīrtana y después del Hare Kṛṣṇa decía ¡Hari bol! Yo quería que todos cantaran conmigo. Śrīla Prabhupāda me llamó y me dijo: “No añadas más palabras al mantra”. Tenía miedo de que si yo decía: “Hari bol, ¡todo ISKCON empezará a decir Hari bol!”. ¡Lo que quería era que el mahā-mantra Hare Kṛṣṇa se dejara solo!

Estábamos leyendo la traducción aquí, está escrito que toda la piedad de Dhṛtarāṣṭra y Duryodhana se terminó. Estábamos en el Ardha-Kumbha-melā en 1971, y al final Śrīla Prabhupāda a ​​veces preguntaba si había alguna pregunta. Había un devoto mayor que dijo: “Tengo una pregunta”. Dijo: “Debido a los actos piadosos, yajñas, caridad, cualquier actividad piadosa obtenemos conciencia de Kṛṣṇa. Miro hacia atrás en mi vida y no creo que haya hecho ninguna actividad piadosa. Entonces, ¿cómo obtuve conciencia de Kṛṣṇa?” Así que esta fue su pregunta. Śrīla Prabhupāda respondió: “¡Yo creé tu buena fortuna!”. Así que, en realidad, puede que no tengamos ninguna actividad piadosa. Pero simplemente por la misericordia de Śrīla Prabhupāda, la gente, los devotos, pudieron alcanzar la conciencia de Kṛṣṇa. A veces uno puede pensar que lograron todo esto debido a mis buenas obras. Pero en realidad, fue Śrīla Prabhupāda quien vino y de esa manera obtuvimos la misericordia. Por eso he contado estos pasatiempos.

Así pues, aquí vemos que el Señor Kṛṣṇa era como mensajero, y ser mensajero es un trabajo de baja categoría. Pero como era amigo de Arjuna, Él aceptó esto. En realidad, ¡las actividades de Kṛṣṇa son muy especiales! Así que Él fue al rājya-sabhā de los Kurus y habló de paz. Los devotos como Bhīṣma, etc., aceptaron sus palabras como si fueran un dulce néctar. Śrīla Prabhupāda utilizó la analogía de que para alguien que está enfermo de ictericia, el azúcar no tiene sabor dulce. Pero para una persona sana, el azúcar tiene naturalmente un sabor dulce. Así pues, para conseguir un buen parentesco se necesita algo de karma. Pero para seguir siendo un rey se necesita más karma. Porque no sé qué karma hay en el crédito de los diferentes ministros principales o primeros ministros. Pero nuestro ministro principal asiste a nuestro Ratha-yātrā en Calcuta todos los años. Y esa es una actividad muy piadosa. Y nuestro primer ministro inauguró el Bhagavad-gītā más grande del mundo, en ISKCON Delhi, e hizo muchas otras cosas que son muy buenas para el karma, como, por ejemplo, le dio el Bhagavad-gītā a todas las personas que conoció. Así que, leemos en el Śrīmad-Bhāgavatam acerca de diferentes śāstras, como Bali, que se convirtió en rey de Svarga. Pero para seguir siendo rey tuvo que realizar aśvamedha-yajñas muchas veces. De modo que hay dos karmas: convertirse en rey y uno es permanecer como rey. Dhṛtarāṣṭra y Duryodhana de alguna manera se convirtieron en reyes, pero no tenían el karma para permanecer como reyes. De modo que es interesante notar que uno tiene que ser constante y continuamente obtener buen karma para permanecer en cualquier posición. De alguna manera, Kṛṣṇa era amigo de Arjuna. De modo que correspondió a Arjuna y actuó como un buen amigo.

En el décimo canto del Śrīmad-Bhāgavatam, el Libro de Kṛṣṇa, se dice que los vrajavāsīs dependían completamente de Kṛṣṇa. El demonio Keśī se presentó en medio de ellos y Kṛṣṇa les dijo: ¡Vengan! De esta manera, muchas veces los vrajavāsīs fueron atacados por diferentes demonios y Kṛṣṇa, muy bondadosamente, salvó a Sus amigos.

 

Recientemente hemos observado la aparición de Rādhā-kuṇḍa. De modo que Rādhārāṇī correspondió a Kṛṣṇa de una manera muy especial. Y cuando Kṛṣṇa vino, Rādhārāṇī dijo: “Estás contaminado, mataste a un toro, por eso, tienes que bañarte en tantos lugares sagrados para librarte de esta acción pecaminosa”. Entonces Kṛṣṇa dijo: “¿Crees que tengo que ir por todo el mundo a diferentes lugares sagrados? Convocaré a todos los lugares sagrados aquí”. Entonces Kṛṣṇa hizo Śyāma-kuṇḍa y puso todos los lugares sagrados allí. Entonces, Rādhārāṇī y Sus sakhīs crearon Rādhā-kuṇḍa. Kṛṣṇa dijo: “Déjame cortar un canal para que Mi agua pueda fluir hacia Rādhā-kuṇḍa”. Rādhārāṇī dijo: “No, ¡Tu agua está contaminada! Mis sakhīs irán y traerán agua en vasijas desde el ākāśa-gaṅgā”. Pero entonces los lugares sagrados personificados salieron y se inclinaron ante Rādhārāṇī. Y Rādhārāṇī preguntó: “¿Qué deseas?”. Los lugares sagrados personificados dijeron: “Si pudiéramos estar en Tus kuṇḍas”, no recuerdo las palabras exactas, pero fue una petición muy sincera. Entonces, Rādhārāṇī miró a Lalitā y por Su mirada, Ella preguntó: “¿Qué debo hacer?”. Entonces Lalitā asintió: “¡Sí!”. y Rādhārāṇī dio a los lugares sagrados personificados un lugar en Rādhā-kuṇḍa. Vemos, pues, que Kṛṣṇa tenía diferentes relaciones con diferentes devotos. Aunque Él era el Señor Supremo, correspondía a Sus devotos conforme a su relación.

Tal como ahora estamos adorando a Yaśodā y Dāmodara y cómo Kṛṣṇa correspondió con Yaśodā. Cada vez que Yaśodā trataba de atar a Kṛṣṇa, siempre le faltaban dos dedos. Y finalmente Él dejó que Yaśodā lo atara porque ella estaba tratando, porque lo hizo por amor puro. Generalmente, nadie puede atar a Kṛṣṇa, pero debido a que Yaśodā tenía amor puro, Kṛṣṇa correspondió con ella. De esta manera, Caitanya Mahāprabhu, en diversos pasatiempos, correspondió con diferentes devotos. En realidad, todo estaba arreglado para que Él se casara con Viṣṇupriyā. Y alguien se acercó al Señor Caitanya y en forma de broma le habló al Señor Caitanya: “Entonces, ¿vas a casarte con Viṣṇupriyā? ¡Ja! ¡Ja! ¡Ja! Entonces, regresó y le dijo al padre de Viṣṇupriyā que Nimāi Paṇḍita, Él dijo: “¡Él no sabía nada acerca del matrimonio!”. Entonces, el padre de Viṣṇupriyā sintió algo diferente en su corazón. Y ustedes saben que cada hija es muy querida para el padre y Nimāi dijo: “No sé nada”. El padre, estaba destrozado y el Señor Caitanya pensó: “No quiero que Mi devoto sufra así”. Le dijo a un brāhmaṇa: “Ve y dile a su padre, que sólo estaba bromeando con el muchacho, ciertamente voy a casarme con tu hija”. Así que alguien estaba gastando una broma, ¡y el Señor Caitanya le devolvió la broma! Pero el Señor Caitanya no quería que Su devoto sufriera. De esta manera, Tapana Miśra y Candraśekhara se sentían muy afligidos porque todos los sannyāsīs māyāvādī estaban criticando al Señor Caitanya. Ahora el Señor Caitanya decidió irse porque Sus devotos se sentían un poco tristes. De esta manera, a veces el Señor Caitanya correspondía a Sus devotos, pero a veces estaba absorto en algún pasatiempo de Kṛṣṇa.

Es muy importante que los devotos entiendan los pasatiempos del Señor Caitanya. Su comportamiento era similar al de Kṛṣṇa. Y a veces se comportaba como Rādhārāṇī.

 Buscaban al Señor Caitanya por todas partes, porque Él no estaba en Su habitación. Lo buscaron por todas partes y lo encontraron en un humor extático en el gośālā. Sus pasatiempos son muy especiales. Y cuando hacía kīrtana en los alrededores de Jagannātha Purī, tenía cuatro grupos de kīrtana, uno en cada lado. Cuando un grupo se acercaba a Él, Él abrazaba al bailarín. Esos eran los pasatiempos del Señor Caitanya.

 

¿Tienen alguna pregunta o comentario?

 

Final de la transcripción

 

Transcrita por Jayarāseśvarī devī dāsī

Verificado por los Archivos JPS

Traducido por Indirā Jāhnavā Devī Dāsī

Verificado por: Achintya Nitai das

 

Revisado por: Indirā Jāhnavā Devī Dāsī

 

 

 

- END OF TRANSCRIPTION -
Transcribed by Jayarāseśvarī devī dāsī
Verifyed by Achintya Nitai das
Reviewed by Indirā Jāhnavā Devī Dāsī

Lecture Suggetions